ACTOR #1 [2010]
Première: 14 > 16/01/2010 - Kaaistudio's, Brussel (B)
In het werk van kunstenaar en theatermaker Kris Verdonck staat de relatie tussen mens en ding, tussen levend wezen en materie centraal. Zo ook in het driedelige ACTOR #1.
Het eerste deel MASS toont een vreemd poëtisch landschap waarin zich chemische en fysische processen voltrekken. Een landschap van permanent bewegende gebeeldhouwde nevels....
SYNCOPE [2009]
Het lichaam van een reus drijft op het kanaaltje, het gezicht naar beneden. Hij beweegt lichtjes, maar het is niet duidelijk of dit het gevolg is van de ademhaling of van de woelingen van het water. Het beeld is dubbelzinnig: zowel levend als dood, zowel sereen als opgezwollen, zowel gelukzalige als kadaver. Wie is dit wezen? Wie heeft hem hier gedumpt?
DUMP [2009]
DUMP is een videoprojectie die inhaakt op de algehele malaise binnen de bedrijfswereld.
DANCER #2 [2009]
De verbrandingsmotor, of toch het gebruik ervan, is een van de belangrijkste schuldigen in de klimaatcrisis. Kris Verdonck toont de motor is al zijn naaktheid en zoekt daarbij naar de confrontatie tussen het ethische en het esthetische.
D'OR [2008]
Zijn ogen zijn opengesperd, zijn mond staat open en zijn vleugels zijn uitgeslagen. De engel van de geschiedenis moet er zo uitzien. Hij heeft het gelaat naar het verleden gewend. Waar ons een aaneenschakeling van gebeurtenissen verschijnt, daar ziet hij één grote catastrofe die onophoudelijk puin op puin stapelt en deze hem voor de voeten slingert.
END [2008]
In END toont performancekunstenaar Kris Verdonck in tien taferelen de mogelijke eindfase van een menselijke samenleving. Smeltende gletsjers, brandende wouden, onder water gelopen steden, de alomtegenwoordigheid van schermen en camera's die ons begluren, de ongecontroleerde aanwezigheid van massavernietigingswapens...
I/II/III/IIII [2007]
I/II/III/IIII is een nieuwe theatrale installatie van performancekunstenaar Kris Verdonck. Naar analogie met een poppenkast transformeert hij de scène tot een ‘mensenkast’. Vier ‘identieke’ danseressen hangen als marionetten in een grote machine. Samen met hen ontwikkelde Verdonck een choreografie: een solo, een duet, een trio en een pas-de-quatre volgen elkaar op.
De Stills bestaan uit gigantische projecties: naakte en volumineuze menselijke figuren zitten gevangen in een veel te kleine ruimte. Af en toe maken ze minimale bewegingen, zoekend naar de meest comfortabele positie om hun hachelijke situatie vol te houden. Still I &II werd in september 2006 gecreëerd in opdracht van La Notte Bianca in Rome. De beelden werden daar geprojecteerd op een van de megalomane gevels van de EUR-wijk, een voorstad van Rome gebouwd door Mussolini. De noodsituatie waarin deze ondanks hun omvang zeer fragiele, naakte figuren zich bevinden, contrasteerde sterk met de zelfzekere, sociaal-realistische architectuur. In Brussel werd naar een locatie gezocht met een even imponerend en demagogisch karakter: die werd gevonden bovenaan de Kunstberg.
meer >>
Box is een installatie: in een glazen kubus bevindt zich de sterkst mogelijke lichtbron die op zo'n kleine oppervlakte te concentreren valt; het project werd ontwikkeld samen met ingenieurs van Philips Lightning (Turnhout). De toeschouwers worden, voorzien van beschermende donkere brillen, in de ruimte gebracht. Terwijl ze naar het licht kijken horen zij de stem van acteur Johan Leysen die in het Duits de apocalytische teksten van Heiner Müller Verkommenes Ufer en Landschaft mit Argonauten spreekt. Het licht dat ons normaal doet zien maakt ons hier blind. Het zou de lichtflits van een atoomontploffing kunnen zijn, een onophoudelijke oogverzengende bliksem die het einde van de wereld aankondigt.
meer >>
MAN [2005]
Man is een performance: een danser draagt een soort helm over zijn hoofd waardoor geen enkele visuele indruk tot hem door kan dringen. Op de helm is een kleine camera gemonteerd. Via het digitale systeem The vOICe hoort de man wel een onophoudelijke stroom van geluiden. The vOICe werd door Nederlandse ingenieurs ontworpen om blinden te laten 'zien': de visuele impulsen geregistreerd door de camera worden omgezet in auditieve gegevens. Deze auditieve gegevens moet de man ontcijferen om zich in de wereld te kunnen bewegen. Zijn 'sensory deprivation' slaat om in een 'haast verdrinken' in een te veel aan ongekende impulsen waarin hij letterlijk zijn weg moet vinden.
RAIN [2005]
Rain is een installatie: vanuit een twintigtal punten op de zoldering van de ruimte vallen op onregelmatige tijdstippen brandende druppels naar beneden. Het lijken kleine blauwe lampjes of vuurvliegjes die vallen en uitdoven. Net als Box verwijst deze regen van vuur naar het beeld van de Apocalyps waarin de wereld uit zijn voegen is en zich unheimliche verschijnselen voordoen waarop de mens geen vat meer heeft.
meer >>
DUET [2005]
In Duet ten slotte hangen twee dansers aan een soort grijpkraan in de lucht. De machine beschrijft langzaam draaiende bewegingen. Door de manier waarop de man en de vrouw aan die machine vastgemaakt zijn moeten ze elkaar omarmen, steunen, helpen zoals de twee dansers in een klassieke pas de deux. Door de rotatie van de machine is de aantrekking van de twee lichamen door de zwaartekracht aan voortdurende veranderingen onderhevig. De twee mensen zijn aan elkaar én aan de machine overgeleverd om in evenwicht te blijven.
meer >>
- PATENT HUMAN ENERGY [2005]
In Patent Human Energy ligt een vrouw als een fakir op haar rug op een bed van lange ijzeren staven; ook boven haar zijn staven aangebracht. Aan de uiteinden van de staven, daar waar ze haar lichaam raken, zijn kleine microfoontjes aangebracht. Deze registreren alle signalen (geluid, temperatuur,...) die van haar lichaam uitgaan en zetten deze om in impulsen die wij toeschouwers met onze zintuigen kunnen waarnemen. De titel Patent Human Energy verwijst naar het gelijknamige patent dat in juni 2004 gedeponeerd werd door het Amerikaanse bedrijf Microsoft. Dit patent betrof het veiligstellen van een door hen uitgewerkte methode én apparatuur om de kracht en de impulsen van het menselijke lichaam aan te wenden als een soort keyboard via het welke bepaalde toestellen - b.v. een GSM of een polshorloge - hun energie kunnen betrekken.
In ‘Heart’ wordt een vrouw na elke 500 ‘slagen’ die haar hart produceert via een kabel aan haar lichaam verbonden tegen een muur gesmakt. De pulsies van haar hart zijn hoorbaar voor de toeschouwers. Door de spanning waarin de vrouw verkeert, is het haar uiteraard onmogelijk haar hartkloppingen te controleren: zij dient zich over te leveren aan de machine van haar eigen hart, aan het niet te voorspellen sublieme ogenblik waarop de kabel een ruk krijgt en zij telkens weer tegen de muur wordt gegooid.
DANCER #1 [2003]
Een slijpschijf met een grote stalen L hangt los aan het plafond. Wanneer de schijf begint te draaien, zwaait de L in het wilde weg rond. De motor verbrandt zichzelf maar blijft zoeken naar een evenwicht, naar een manier om ondanks de vreemde situatie te functioneren. Dit zoeken gaat voorbij aan de functie van de machine, die de allures krijgt van de klassieke held in nood. De onhoudbaarheid wordt door zijn beweging alleen maar vergroot.
IN [2003]
Een actrice staat gedurende één uur stil in een met water gevulde tentoonstellingskast. Door de zintuiglijke verstoring die door haar omgeving wordt veroorzaakt, raakt ze in trance. Een aantal microfoons versterken de geluiden van ademhaling en beweging.
