THE LIGHT OF THE BODY IS THE EYE [2007]

Titel

Arabisch schrift van een zin uit de bijbel, tot mij gekomen via een postkaart uit Egypte-Kairo.

Opstelling

Er zijn zeven volwassenen, drie kinderen, een laag die boven de grond zweeft, een bundel handen die boven een vrouw zweeft, schaduwen van een vrouw op de grond, een gebroken man tegen de muur en een ruggengraat, er zweeft artificiële lucht in een duikfles, en er is een zwarte cirkel.
Een platvorm zweeft van de grond, 30 cm, ondersteund door kleine sokkeltjes en twee kinderfiguren in foetushouding. Aan de hoeken van de zes platen zijn lage steunpilaren. Ze vormen een monumentale constructie, een groot vierkant.
In de horizontale laag zijn vier figuren gewerkt; twee op een sokkel; op de hoogste een gelaten staande manfiguur, op de laagste een geknielde vrouw. Ze staan op één lijn naast elkaar. Voor de vrouw zitten twee andere vrouwen tegenover elkaar, doorheen de laag, geknield op de grond. De vrouwen vormen een driehoek.
Drie meter voor deze opstelling staat een kindfiguur, zeer fragiel en broos, op de tippen van de tenen; op één lijn, met de vrouw op de sokkel. Tussen deze twee ligt de performer onder de platen, in het verlengde. De artificiële lucht (in air-bomb) hangt aan staalkabel in de lucht, zo'n 1m50 hoog. Er is een zwarte cirkel door de achterkant van de fles, zichtkant naar publiek bij binnenkomst. Boven het hoofd van de vrouw op de sokkel, zweeft een bundel van handen; de schaduw hiervan vormt de ruggengraat. Een figuur zweeft naast de constructie als een vlag, met de vlaggenstok in de mond, aan de andere kant hangt een andere met de rug aan het plafond.
De installatie neemt in deze opstelling 15m op 10m in beslag, en 5m hoog.

Concept

Eén kind staat vooraan, als getuige. Twee foetuskinderen ondersteunen de laag.
Kinderen, twee vrouwen en hier ook de performer hebben voeling met de grond. Deze figuren tonen onze intuïtieve kracht en dragen (kinderen letterlijk door ondersteunen van de platen) de gevoeligheden van onze maatschappelijke constructie.
Vele volwassenen verliezen hun intuïtie naargelang hun leven gestuurd wordt en hun keuzes een genormateerd gedrag gaan aannemen. De zelfexpressie gebeurt in hun hoofd en via hun buik. Hun lichaam is hun taal. De kleintjes kunnen geen uiterlijke vormen geven aan dat wat hun sensoren opnemen. Ze nemen indrukken op en er is geen uitgesproken taal, waarmee ze de indrukken kunnen vertalen.
Noodgedwongen verwerken ze deze via hun lichaam. Deze 'primitieve' taal, gekoppeld aan het intuïtieve, geraakt in onbruik. De kleine signalen van het 'zijn' raken verloren onder de signalen van de macht der consumptietechnieken.
De polyester sculptuur maakt de figuur tot statische vorm, waarbij de bewegingen tot het persoonlijk 'zijn' verdwijnen (de specifieke cadans van een stap, de manier van kijken, de gewoonte van de haren achter de oren te strijken, de manier waarop de vingers worden bewogen, enz). Het keurslijf van de gemeenschap, de overweldigende BEWEGING VAN DE COMMERCIE, maakt onze eigenlijke spontaniteit tot DANS DER STILTE.
De performer ligt onder de monumentale constructie en ademt artificiële lucht. Het is de mentale en fysieke strijd tot overleven.
Er gebeurt niets, het lichaam verzinkt in de grootsheid van het totale beeld. De man staat gelaten op de hoogste sokkel. Zijn schaduw   toont een gebroken mens, een andere schaduw van een ruggengraat van de bundel handen hangt boven de vrouw ernaast. De twee vrouwen op de grond ervoor zitten geknield, hun handen geven en hun houding is integer, ingetogen, meevoelend.

Het kind vooraan is de bron. Het neemt waar, en diens waarden worden gevormd. Zijn toekomst en zijn verleden staan in relatie met de kracht van wat de voorouders, de ouders, de gemeenschap doorgeven.

Dit werk gaat over dood (zwart) en het leven (cirkel-lucht). Het leven als element in een abstracte constructie (vierkant als ultieme cultivering), de gelaagdheid (platvorm), het horizontale en verticale denken, over de intuïtieve waarheid (schaduwen), de mystieke hoogten (driehoek) van het innerlijke zicht zonder de ogen als uiterlijk zintuig te moeten openen (titel).